| Top sites |
|
- Leuke kaarten versturen - 1001 Kinderfeestjes - Speur plaza - Auto spot - Gratis weblog - Nieuwe ringtones - Webcam chat - Gratis dating - Plaatjes kleurplaten - Verhuur je koophuis |
| |
| --- Archief --- |
? ?
| 02-10-2006 - Canoying Vandaag (zaterdag 30 september 2006) is een historische dag. Ik heb vandaag een aantal zaken op mijzelf overwonnen. Allereerst heb ik het aangedurfd om minstens een half uur over allerlei paadjes in de bergen en langs huisjes met locals te lopen 'solomente' in mijn bikini. Genant gewoon..alle cellulitis wordt dan pijnlijk zichtbaar. Enigszins mijn naaktheid afschermend met een rubberen rugzak met de canoying spullen erin op mijn rug. Ten tweede heb ik het aangedurfd om vanaf een aantal meter hoogte naar beneden te springen in een smalle kloof van een rivier. En als laatste en derde heb ik geabseild door een waterval van ca. 30 meter hoogte... Kortom, canoying is zeker een adrenaline stoot. Canoying is je weg terugvinden naar beneden door de bedding van een rivier. Soms kun je zwemmen, meestal lopen door het water, af en toe springen of abseilen door de waterval naar beneden. Je hebt een speciaal pak aan (soort wetsuit), een 'zitje' om je middel met een rubberen achterwerk en 'buckles' om je aan te verankeren bij het abseilen en een helm op je hoofd. Kortom, ik voelde me net het Michelin mannetje en vertoonde allerlei uitstulpingen hier en daar... (zie plaatje... is niet van ons overigens... wel van het reisbureautje en hetzelfde traject wat we gedaald zijn). We zijn eerst met een 4x4 naar een bepaalde hoogte gebracht, waarna we nog wat moesten lopen om uiteindelijk bij de rivier uit te komen. Het eerste stuk was redelijk goed te doen.. door het water heen en een beetje feeling krijgen hoe je door een rivier heen loopt. Toen kwam de eerste klus het abseilen door de rivier. Ongeveer 8 meter hoog.. en het is maar goed dat je het niet ziet als je boven staat. Beiden hadden we nog nooit aan 'abseilen' of 'canoying' gedaan dus voor onze uitsluitend Spaanstalige gids was dit een uitdaging. Alles vastgemaakt.. en gezekerd. Ik ging als eerste naar beneden.. Let's get it over and done with, dacht ik. Het eerste gedeelte ging prima.. maar toen kwam het gedeelte abseilen door de waterval. Bakken water vielen er op mijn helm en hoofd en gek genoeg kun je dan ineens geen adem meer halen.... help !! Totdat ik me ook alweer bedacht.. gezicht naar beneden.. en je hebt lucht. Zo gezegd en gedaan.. Het gevoel van euforie als je beneden bent zal ik niet snel vergeten. Eerste overwinning en door. Uiteindelijk was de laatste afdaling door een waterval zo'n 30 meter en werkelijk spectaculair als je beneden staat. Als je bezig bent.. denk je gek genoeg niet na over de hoogte en ga je geconcentreerd gestaag naar beneden en laat je elke keer het touw een beetje vieren om weer omlaag te 'lopen' op de wand (uiteraard hingen we wel voor de zekerheid aan een gezekerde lijn..  ).Nog voor de laatste waterval moesten we een gedeelte dalen. Daarbij was er een punt waarbij je van een hoge rots moest springen in de rivier om af te dalen. Een andere mogelijkheid was er gewoon niet. Onze gids was alvast voor gesprongen.. maar het gedeelte waar we moesten springen en waar er geen rotsen in het water zaten was vrij specifiek en een heel smal gedeelte tussen twee rotsen. Ongeveer 1,5 bij 1,5 meter... Hoeveel minuten ik er heb gestaan weet ik niet. Volgens mijn toeschouwers was het erg humoristisch om mij elke keer te zien opladen, een poging tot springen te doen om vervolgens op het laatste moment af te haken. Uiteindelijk ogen dicht en gesprongen. Wauw, wat een overwinning. Geef mij maar 30 meter abseilen...!
Gepost door: op 02-10-2006 om 20:30 Klik hier om de 1 reactie(s) te bekijken. |
| 02-10-2006 - Rustdag.. Dat de dag na onze twee dagen in de Andes een rustdag zou zijn.. was wel duidelijk. Overdag hebben we ons zowat bij alles met de taxi laten afzetten. Taxi naar de Mercado Central in Merida. Dit is een overdekte markt van 3 etages met vleugels a/b/c waar naast allerlei etenswaar.. (overigens erg leuk om te zien welke bijzondere fruitsoorten en bonensoorten - daar zijn ze hier gek op - er allemaal worden verbouwd en/of verkocht) ook allerlei art en craft spullen worden verkocht. Opvallend is dat bijna iedereen wel hetzelfde verkoopt. De trappen waren echt een uitdaging om op- en af te komen.. Wat een spierpijn. Anneke in de kuiten en ik in mijn bovenbenen. Vreemd.. en toch hetzelfde pad gelopen.. 's Middags taxi gepakt naar een ander 'winkelcentrum' in een duidelijk duurdere wijk van Merida. Hier zou volgens de LP een goede CD-zaak zijn waar veel Venezolaanse muziek wordt verkocht zoals de Joropo en de Gaita. Helaas.. siësta toen we aankwamen. Dus de middag gedeeltelijk met boek doorgebracht op een feria de comida (food court)...en lekker bijgetankt. En nagedacht wat we op onze laatste dag in Merida nog gingen doen...ondanks de spierpijn. Na wikken en wegen besloten een dagje te gaan "canoying". Dus zo gezegd, zo geregeld. Op zaterdagochtend werden we geacht om om 08.00 uur present te zijn met paspoort voor wegcontrole, bikini, droge kleren en schoenen die nat mogen worden. Toch voor de zekerheid nog even langs de apotheek gelopen voor een flinke tube Dengorube (soort tijgerbalsem)... baat het niet dan schaadt het niet. En telefoonkaarten gescoord om naar huis te bellen. 's Avonds het restaurant naast ons possada gepakt omdat we niet de energie konden vinden om nog alle straten omhoog te lopen naar een andere leuk tentje. Het begon overigens die avond gigantisch hard te regenen....dus dat was nog een aanvullende reden om niet al te veel fysieke inspanning te verrichten. Voor het naar bed gaan alles flink ingesmeerd. Als het nou niet zou lukken op zaterdag... Gepost door: amazingsupergirl op 02-10-2006 om 19:08 |
| 02-10-2006 - 4x4 vanaf Los Nevados Dit was de terrein auto van de Ierse mensen, Siophian en Florentin die we hadden ontmoet in de Los Nevados. Zij begonnen de afdaling met z'n 2en in de bak van de 4x4 en eindigden met zo'n 6 extra passagiers die onderweg werden opgepikt. Grappig, want in eerste instantie moesten ze heel hard lachen vanwege het feit dat wij de reis al met 11 man startten en sowieso 5.000 Bolivares meer betaalden voor ons ritje.. Zo zie je maar, gerechtigheid geschiedde..
Gepost door: amazingsupergirl op 02-10-2006 om 18:27 |
| 02-10-2006 - Los Nevados Los Nevados is een heel klein dorp waar iedereen elkaar kent. Alles wordt onderling via de radio geregeld. Perfect ! In het passado zaten nog 4 andere toeristen en samen konden we onze ´dal momenten´ delen. Wanneer zat jij er door heen, was het nu beter zonder of met ezel, hoeveel blaren... etc. Met z´n allen eten en ontbijten, echt gezellig en wederom boeiende mensen. Vanmorgen zijn we om 09.00 uur vertrokken in de achterbak van een pick-up met nog 11 andere localo´s inclusief zakken met aardappelen, ajo (soort knoflook), planten (manzanillas voor thee), wortelen etc... Afgeladen en met een leuke Venezolaans deuntje op de radio vertrokken we door de bergen richting Merida. De weg was zanderig, stijl, bochtig en op veel plekken moeilijk begaanbaar... Mam zou droog opmerken "Nou, je kunt hier geen stuur missen". Echt supergaaf... en lekker authentiek tussen de lokale mensen. De weg slingerde door kleine riviertjes, langs bergkliffen en kleine dorpjes. Af en toe werd er gestopt en stapte iemand uit om met fluitsignalen te waarschuwen dat we er stonden... Kwam er een mannetje de berg afgerend om zijn bestelling af te halen of stond oma langs de weg met zakken spullen om achterin in de bak te klimmen. Boeiend... halverwege moesten we ´overstappen´ op een andere 4x4 omdat er door mannetjes aan de weg werd gewerkt. Zwaar werk hoor, diep respect in deze hitte! Dus 20 minuten lopen met de bagage naar het dorpje waar weer 4x4 stonden om ons mee te nemen. Anneke was niet lekker ("la chica esta enferma" wist inmiddels iedereen in ons bakje)...en dus konden we met de ´wegwerkers´ in de open bak van hun vrachtwagentje mee naar beneden. Samen met onze Venezolaanse vriend die een hele slecht heup had en dus ook minder valide was. Voor het karretje van de wegwerkers moesten we wachten tot hun lunchpauze om 12.00 uur. Dus zo´n half uurtje in het handen- en- voeten Spaans (echt hilarisch af en toe  ) geanimeerd met elkaar gesproken. Uiteindelijk hebben we zo´n 4,5 uur gedaan over de terugweg...kronkelend over allerlei weggetjes van bergdal naar bergdal. Nu inmiddels spierpijn en behoorlijk verbrand op mijn hoofd, neus en lippen. Maar het was het absoluut waard ! Mensen zijn hier zo aardig en met je begaan... op een goede manier. Morgen is het een relax dag en willen we proberen de Aqua Calientes op te zoeken. Soort kuuroord met warm waterbronnen. Dat is, als ik zo nog de trap op kan komen in het passado....
Gepost door: amazingsupergirl op 02-10-2006 om 18:23 |
| 02-10-2006 - Pico Espejo Het was nogal fris op de top...
Gepost door: amazingsupergirl op 02-10-2006 om 18:10 |
| 29-09-2006 - Sistema Teleferico Spierpijn en een verbrand gezicht.... zijn de resultaten van 2 dagen Andes. Gisteren zijn we vroeg opgestaan om op tijd te zijn voor de eerste cabine in de Teleferico. Sistema Teleferico is een cabinelift die in 1958 is gemaakt door Fransen en nog steeds perfect werkt. Zo´n 500 meter van onze possada is het startpunt. In etappes kun je vanaf 1600 meter tot 4800 meter om vervolgens de Pico El Espejo goed te kunnen bekijken. Maandag waren we gewaarschuwd door een andere toerist om op tijd te zijn.. want om 07.00 uur staan er toch al zeker zo´n 50 mensen. Dan moet je al gauw wachten voor de 2e lichting naar boven. Dus wekker vroeg gezet en we waren present als eersten... en natuurlijk geen rij. De trip naar boven was mooi en je hebt een enorm wijds uitzicht op het dal waarin Merida ligt. De lokale mensen waren al op het eerste niveau dik ingepakt....met muts, wanten en dikke sjaal om, terwijl het zonnetje echt lekker scheen en strak blauwe lucht. Fashion statement... zou kunnen. Onderweg leuke en interessante mensen ontmoet uit Israel. De man had gebeden in de synagoge van Caracas.. blijkt dat er nog een actieve joodse gemeenschap van ca. 15.000 mensen woont in de hoofdstad. Alhoewel het klimaat sinds Chavez wel verandert voor Joden. Vanaf de top ruim 4700 meter zijn we één halte terug gegaan om van daaruit vervolgens de wandeltocht naar Los Nevados te beginnen. Volgens de lokale mensen toch 4 uur lopen. Gezien mijn blaren van de vorige dag nog even getwijfeld of ik niet alsnog de ezel zou pakken.... maar nee.. de uitdaging lag daar. Wel wat hoofdpijn van waarschijnlijk de hoogte. Enfin, we zijn begonnen vanaf 4300 meter en het eerste stuk was nog aardig stijgen...ik denk ca. 500-600 meter toch zeker. Over de kam spreidde zich een lang en smal dal uit met een kronkelpad naar beneden... Planten met gele en paarse bloemen en hier en daar een verdwaald paard. Hier hebben we zeker zo´n 3 uur over gedaan om onderin het dal uit te komen. Het was zo stil..ongelofelijk. Alleen wind die je hoorde, voor de rest niets. Het pad was alleen maar dalen, dalen en dalen. Goed voor mijn blaren, minder goed voor Anneke´s knie. Nergens bewegwijzering... dus bij het enige kruispunt wat we tegenkwamen was het even twijfelen. De ezelpoep maar volgen dan. Gelukkig bij een bruggetje werden we ingehaald door een lokaal mannetje die ons bevestigde dat we wel op de goede weg waren. Toch fijn om na een paar uur iemand tegen te komen.. die je even bevestigt. Uiteindelijk liepen we daarna nog 3 uur lang over allerlei paden.. wel een stuk afwisselender dan het eerste gedeelte overigens. Toch was het een fors stukken lopen en op een gegeven moment was er een sprankje hoop dat om de hoek van elke bergkam die we passeerden het dorpje zou opdoemen.. maar nee. Zo rond 17.30 uur begon ik toch wel echt te verlangen naar drinken, eten en een stoel..... Zowat strompelend kwamen we de laatste bocht om en in de verte lag Los Nevados. Juichend sprongen we elkaar om de hals. Eindelijk... !!! Na 6 uur lopen...
Gepost door: op 29-09-2006 om 02:54 |
| 27-09-2006 - Sierra Nevada Vandaag zijn we vanmorgen vroeg vertrokken met Niclas onze chauffeur. In een oude, rode 4x4 kar en 2 fietsen (eveneens in zelfde staat) stond hij al om 08.30 naast onze ontbijttafel. Zo´n ongeveer 50 kilometer van Merida in de Andes ligt het nationaal park Sierra Nevada met een aantal meren, w.o. Laguna Negra.. waar het allemaal om te doen was. Na een schitterende tocht door de bergen.. en een verbrande arm van het uit het raam hangen (we gaan Zuid-Amerikaans all the way hé..) aangekomen in het Park. Nou, was de bewegwijzering niet helemaal top... en ergens had ik het zinnetje ´laguna esta bajo´ opgevangen... en niet meer de naam van het meer. Het zou zo´n 45 minuutjes heen en dan weer 45 minuutjes terug. Si, si, entiendo.. of zo. Na zo´n uur dalen hadden we nog steeds geen meer gezien.. behalve laguna Victoria wat wel erg ver in het dal lag. En de groep toeristen na ons hadden we ook niet gezien..maar ja.. we hadden ook een aardig tempo. Toch verdacht... toen we het kadaver van een koe op ons pad vonden...ging er toch een lampje branden. Paar blaren rijker...en geconcludeerd dat de conditie nog wel te wensen over laat. Deze decepties zijn inmiddels aardig verwerkt. Na een lunch in de lokale kroeg (trucha con arrozo = volgens ons forel met rijs) op de mountainbikes van 3.000 meter naar beneden gereden... met een bloedvaart. Niclas als bezemwagen achter ons... en met zo´n 40 - 50 km de berg af, hier en daar nog een ´bewonderend´ fluitsaldo of ander Spaans commentaar incasserend. Nog pijn in mijn handen van het remmen.... Wel super gaaf. Inmiddels ben ik zo enorm verbrand... dat de enige remedie nog was.. IJS. Nou zit er hier een zaakje dat ooit in het Guinnes Book of Records heeft gestaan met de meeste soorten ijs.. ca. 250.. Van de ordinaire chocolade tot zalm of kip met rijst smaak. You name, we make it.. is eigenlijk het devies. Leuk om de reacties van lokale toeristen te zien.. blijkbaar is dit in Zuid-Amerika een begrip. Nu zit ik even het log bij te werken.... om straks nog even wat te gaan eten. Morgen gaan we vroeg weg voor een tocht van 2 dagen in het hoogste gedeelte van de Andes. Om 07.30 vertrekt de lift naar 4900 meter hoogte. We klimmen dan naar de top van 5000 meter om vervolgens de weg terug te nemen naar het 2e station. Vandaar uit kun je lopen naar een dorp in de bergen Los Nevados. Daar slapen we een nachtje in een possada en pakken we de volgende dag een Jeepje terug naar Merida. Kortom, leuke trip.
Gepost door: amazingsupergirl op 27-09-2006 om 01:47 |
| 27-09-2006 - Merida 2 Tja.. ik zit nu naast een fervent aanhanger van het roken van alternatieve waar mijn berichtje te tikken. Dit was het enige wat hij van Nederland wist.. helaas is dit nog steeds ons image in het buitenland. Ondertussen ben ik alweer een keer gestoord met de vraag of ik met hem wil msn´n. Toch maar niet.. temeer daar ik nu op zijn scherm zie dat de meesten van zijn vriendjes toch wat exotische namen erop na houden. Wat hebben we gedaan de afgelopen 2 dagen...? Aardig wat. Merida is het centrum in de Andes voor buitensport en tegen een aardige prijs. Alhoewel de biljetten van 20.000 Bolivares (9 EUR) de deur uitvliegen of het niks is. Gisteren zijn we wezen paragliden en het was echt super. Niet de adrenaline kick die ik had verwacht, maar wel een spectaculair uitzicht over de vallei en de bergen. Met een afthans Jeepje zijn we met z´n 7´en via een hobbelweg naar zo´n 1900 meter gereden. Het uitzicht was echt subliem zo rond 16.00 uur. In de verte zon... mooie vallei, rivier beneden. De shutes werden uitgerold, pakken aan, korte instructie en gaan met de banaan op naar de vallei. Super... net als een vogel zweven op de thermiek is echt geweldig. Foto heb ik al vliegend genomen van An. Het enige waar ik geen rekening had gehouden is dat de lunch... bisteca con arrozo (biefstuk met rijst) wellicht weer door alle rondjes naar beneden zweven zelf weer zijn weg naar boven zou vinden... Ah mai, ik was echt ff misselijk.  Al kotsend landden we en kon mijn piloot de shute even ontdoen van het Venezolaans culinaire hoogstandje.
Gepost door: amazingsupergirl op 27-09-2006 om 01:38 |
| 25-09-2006 - Merida Caracas overleefd... en nu in Merida. Nog even paniek omdat ik weer ´ns de LP kwijt was. Iedereen gemobiliseerd op het vliegveld om het "libro azul de Venezuela" te vinden, inclusief onze piloot die als tolk fungeerde. Zijn medeleven was zo groot dat bij instappen in het vliegtuigje hij druk gebarend wilde weten of wij het boekje hadden gevonden. Enigszins beschamend okay.. want bij aankomst bleek ik ´m gewoon in mijn rugzak te hebben gestopt. Overtuigingskracht is inmiddels een kerncompetentie van me, zou ik zeggen. Onwijs mooie vlucht door de Andes gemaakt en doordat het nog redelijk open was toen we aankwamen toch een aantal besneeuwde toppen gezien. Onder de vlucht ´sjans´ gehad op mijn beste Spaans met een 70-jarig pezig mannetje die mij over elk weetje en feitje van Venezuela berichtte en me van de ene kant naar de andere kant van het vliegtuigje trok. Wist je dat het land 1,000,000 km2 groot is en meer van dat soort feitjes ? Al met al een leuk vluchtje. Merida is echt een leuk klein overzichtelijk stadje in de Andes en de possada (hotel) is top. Tactisch goed gekozen door mijn toeroperator  die persoonlijk nog even een kakkerlak doodde. Waar vind je deze altruïstisch instelling nog? Gisteren eigenlijk beetje het stadje verkend en tot de conclusie gekomen dat de zondagsrust hier heel goed wordt gehouden. Behoorlijk katholiek land... en volle kerken. ´s Middags de lokale bus gepakt om in de zoo bij te komen. Super leuk, echt een uitje voor de localo´s om op de vrije dag opgedirkt naar de zoo te gaan. Ik heb alleen het vermoeden dat de zoo niet zo lang meer zal bestaan, want van de ca.40 dieren hadden ze bijna maar overal één exemplaar. Op het moment heb ik een fabelhaft uitzicht over de bergen en zie ik kleine dorpjes in het dal in de verte liggen. Vandaag gaan we even de hele week organiseren (wandeltochtjes, paragliding, canyoing etc.) bij zo´n reisbureautje en het ticket terug regelen. Bellen kan hier niet... op de een of andere manier kan ik mijn Vodaphone kaart hier niet gebruiken. Boycot...?! Wie zal ´t zeggen. Sorry voor het thuisfront dus. Ik zal kijken of ik hier nog een kaartje kan scoren met een nummer, zodat ik wel enigszins bereikbaar ben en pap en mam even kan bellen woensdag of donderdag.
Gepost door: amazingsupergirl op 25-09-2006 om 15:27 |
| 24-09-2006 - Caracas Onder een druipende airco in hotel.. staat deze computer. Maar het scherm vertoont vooralsnog nog geen laagje water onderin.. dus tik ik even braaf door. Een oud beestje met een extreem bol scherm.. of het wordt tijd voor een bril? We zijn dus aangekomen in Caracas na een kort tripje met Aeropostal. Bij het opstijgen begonnen de ´trolly dollies´ al met het karretje te rijden en bij het dalen weer terug.. Duidelijk over nagedacht, want door dat stijgen en dalen scheelde dat weer duwen. En dat alles in nog niet een kwartiertje. De cellofaan industrie doet hier grote zaken. Alle koffers, tassen, luiertassen, dozen, paraplu´s, jassen, portefeuille en zowat de tandenborstel worden volledig ingetaped in plastic. "Als koffers zo verpakt zijn.. dan weet je het wel...ah haa", zij een Curacaose dame die samen met haar man eveneens bij de bagageband stond te wachten. In geen 60 jaar had zij verwacht in deze stad nog een keer te komen.. vreselijk was het gewoon. "Oorbellen worden uit je oren gerukt...waar je bijstaat". Kortom, dat het verblijf hier een noodzakelijk kwaad zou worden was wel duidelijk. De Lonely Planet (LP) staat ook vol met ´leuke´ anecdotes over deze stad. Zodra we dan ook geland waren, werden alle voorzorgsmaatregelen uitgebreid besproken. ´t Is nou niet bepaald dat ik me onbereisd voel, laat staan Anneke. Maar toch; CC in broek, losgeld in achterzak, LP niet zichtbaar tonen, telefoon mee of toch niet, tas voor of achter.. Allemaal dilemma´s, dilemma´s. In de bevestiging van het hotel stond dat we opgehaald zouden worden door een taxibus van het hotel. Met enige scepsis stapten we de aankomsthal binnen.. en jawel het bordje en de taxi stonden wel klaar. Kees.. nog even ´on the record´ de voorbereidingen van Anneke zijn estupendo ! So far so good... toch ? Hotel is prima: bed, wc en douche. Zojuist met een enorm vriendelijke en leuke jongeman - Seal - uit Mexico  wezen eten in een restaurant met uitzicht over de baai en de stad... (waar, geen idee.. we weten niet waar we uberhaupt op de kaart van Caracas we zijn). Hij was hier al eerder geweest vandaag en nam de moeite om met ons mee te gaan. Muy sympatico ! So far, even better.. toch ? Na al die tips, verhalen en stukjes in de LP is het inmiddels een uitdaging om met een goed verhaal uit deze stad terug te komen.. We zijn aardig op weg.
Gepost door: amazingsupergirl op 24-09-2006 om 05:02 |
| 23-09-2006 - Curacao....3 Okay...gisteren echt een relax dag gehad. Pure bliss! 's Ochtends gelijk uit bed een duik genomen in het water, geluncht met de tenen in het zand en voor de rest een fors stuk gelezen in The Zahir van Paulo Coelho. Alhoewel Eleven Minutes wel een stuk beter boek was (voor zover ik dit nu kan beoordelen na 60 pagina's). Aparte manier van schrijven heeft hij iedere keer weer. En de dag afgesloten met een BBQ.. Zelfs de kip heeft hier een nogal donker kleurtje en de kolen zijn nogal van inferieure kwaliteit op het eiland  . Uiteraard geen kwaad woord over de BBQ-Chef. Om 5 uur vanmiddag vliegen we richting Caracas, Venezuela. Ritje van 20 minuten, maar toch moet je weer alles in de rugzak proppen en van daaruit vliegen we door naar Merida in de Andes. 't Sluit niet allemaal aan, dus dat betekent dat we vannacht in Caracas slapen en dan door naar Merida. Nu nog even bootje varen en snorkelen op Curacao. Gepost door: amazingsupergirl op 23-09-2006 om 16:45 |
| 21-09-2006 - Curacao....2 Uitzicht vanuit huis van Kees en Anneke.... 
Gepost door: amazingsupergirl op 21-09-2006 om 23:03 |
| 21-09-2006 - Curacao.... Het is officieel, het woord 'cruisen' heeft echt zijn oorsprong op de Nederlandse Antillen of in ieder geval deze contrijen. Op de weg is het vanzelfsprekend dat je met een vaartje van 40 a 50 km/u 'cruist' met bij voorkeur een hele grote zonnebril op en of je nou links of rechtsom wordt ingehaald... als je zonnebril maar goed staat. Het toppunt was toen ik vandaag werd ingehaald door een snelheidsmaniak die wel 60 km/u reed in zo'n lage oude Honda Civic.. met een enorme deuk aan de bestuurderszijde. En met deuk bedoel ik echt een krater. Terwijl het inhaalde, kon ik zien dat hij nog op het rechterstukje van zijn stoel kon zitten en zich angstvallig aan het stuur optrok om maar niet van zijn stoel af te glijden. Maar wel een stoere zonnebril. 't Is alsof ik gewoon op de 1e Middellandstraat ben en rijd. De temperaturen hier nodigen wel uit tot dat tempo. Gisteravond aangekomen...dus dan krijg je nog niet zoveel mee van de warmte. Het koelde lekker af. Vandaag is het ca. 32 graden, blauwe lucht en af en toe een wolkje. Gelukkig waait het wat.... De overgang is best aardig. Maar ik kan mij wel voorstellen dat Kees en Anneke het hier goed uithouden. Ah mai, het uitzicht is echt grandioos! Je kijkt praktisch vanuit het hele huis uit op de baai, met een aanlegsteiger voor de deur en af en toe voorbij varende zeiljachtjes. Palmbomen en hangmat op het terras... Need i say more. Het meest absurde van vandaag is dat ik zojuist Daniel Davidis tegen het lijf liep. Oud-Ichthiaan, praeses in het jaar na ons bestuursjaar en ex-buurman gedurende 2,5 jaar. Ik was even met Anneke wezen lunchen en daarna op zoek naar een pinautomaat. Op een vol terras viel mij ineens een bekend gezicht op... Daniel. Helemaal overrompeld keken we elkaar aan.. dit is zeker 7 jaar geleden dat wij elkaar voor het laatst gezien hebben. Nog geen spat veranderd (en nog steeds niet kaal...). Marjan was zwanger en in december uitgerekend. Daniel en Teun Stortenbeker zijn hier omdat Stichting de Hoop hier ook een ' dependance' heeft opgezet en een aantal keer per jaar bezoeken ze de locatie. Stichting Chris was ook vertegenwoordigd op het terras... zij waren samen bezig met het opzetten van een psychiatrische kinderkliniek op Curacao. Als ik het zo beluister is verslaving en de lage drempel om het te verkrijgen een enorm structureel probleem. Er zjin wijken waarbij het gewoon niet 'cool' is als je niet een keer in de nor hebt gezeten. Tja...het was net een EO-familie dag... en zowat had ik nog een acceptgiro in mijn tas gekregen.
Gepost door: op 21-09-2006 om 22:12 |
